خودمراقبتی به اقداماتی اطلاق می‌شود که افراد یا جوامع برای حفظ و بهبود سلامت، پیشگیری و درمان بیماری‌ها بدون کمک حرفه‌ای انجام می‌دهند. این اقدامات شامل فعالیت بدنی منظم، تغذیه سالم، مراقبت از سلامت روان و کاهش مصرف دخانیات است و در مدیریت بیماری‌های مزمن مانند نارسایی قلبی و دیابت اهمیت ویژه‌ای دارد. خودمراقبتی نه‌تنها بار اقتصادی نظام سلامت را کاهش می‌دهد، بلکه نقش کلیدی در کنترل بیماری‌های مزمن ایفا می‌کند. مطالعات نشان می‌دهند سطح خودمراقبتی در گروه‌های مختلف متفاوت است؛ به‌عنوان‌مثال، در بیماران مبتلا به ام‌اس نمره خودمراقبتی ۶۴ گزارش شده است. موثرترین راهبردهای خودمراقبتی شامل ورزش منظم، حمایت اجتماعی و فعالیت‌های لذت‌بخش است.ابزارهای موجود اغلب بر شرایط عادی متمرکزند و کمتر به بحران‌هایی مانند پاندمی‌ها یا بلایا پرداخته‌اند. در ایران، با وجود اهمیت خودمراقبتی در بحران‌هایی مانند جنگ، بلایای طبیعی و همه‌گیری‌ها، بررسی نظام‌مند این مهارت‌ها مغفول مانده است. این مطالعه با هدف سنجش وضعیت خودمراقبتی افراد در شرایط بحرانی، شناسایی چالش‌ها و طراحی بسته آموزشی خودمراقبتی در بحران انجام می‌شود. نتایج می‌تواند پایه‌ای برای سیاست‌گذاری‌های بهداشتی و مدیریت بحران باشد.

کد اخلاق طرح: IR.TUMS.EMRI.REC.1404.036