بازبینی و به‌روزرسانی این سند با استفاده از یافته‌های ارزشیابی، داده‌های نوین اپیدمیولوژیک و رفع موانع اجرایی، یک ضرورت راهبردی است که با احیای کمیته ملی در سال ۱۴۰۴ به اقدام عملیاتی تبدیل شده است. اجرای این طرح پژوهشی پایه‌ای اساسی برای هدایت مداخلات ملی و ارائه برنامه‌ای کارآمد و قابل اجرا برای همه ذی‌نفعان فراهم می‌کند.

بیماری‌های غیرواگیر با ۸۱ درصد مرگ‌ومیر در ایران (۲۰۲۳) اصلی‌ترین علت مرگ هستند، اما تاکنون ارتباط عوامل خطر رفتاری و متابولیک با مرگ در سطح ملی و طولی با استفاده از داده‌های ثبت‌شده بررسی نشده است.

نابرابری‌های اجتماعی–اقتصادی در ایران باعث تفاوت در رفتارهای پیشگیرانه سلامت مانند مسواک‌زدن، پرهیز از دود دست دوم و مصرف منطقی داروها شده، با این حال تاکنون مطالعه دقیقی در مناطق جنوب تهران (با تنوع طبقاتی بالا) انجام نشده است.

با توجه به پایان دوره ده‌ساله اول برنامه ملی کنترل بیماری‌های غیرواگیر ایران و چالش‌های منطقه‌ای مانند ناهمگونی در اجرا، کمبود نظام پایش مؤثر و مشارکت ناکافی بخش‌های غیرسلامت، بازبینی و به‌روزرسانی این برنامه یک ضرورت راهبردی محسوب می‌شود.

فقدان شواهد به‌روز و جامع در مورد کارایی واقعی سیاست‌ها در شرایط کنونی، ضرورت انجام مطالعه‌ای مبتنی بر داده‌های جهانی برنامه پایش پیشرفت بیماری‌های غیرواگیر را ایجاد کرده است تا با ارزیابی دقیق اثربخشی، به سیاست‌گذاران در شناسایی راهبردهای کارآمد، تخصیص بهینه منابع و تسریع در کاهش مصرف دخانیات کمک کند.

سواد دارویی (توانایی دسترسی، درک و استفاده از اطلاعات دارویی) با سواد سلامت ارتباط تنگاتنگی دارد، اما سطح سواد سلامت در مراقبان و ارائه‌دهندگان خدمات بهداشتی اغلب پایین است که این امر بر کیفیت مراقبت و هزینه‌های درمان تأثیر منفی می‌گذارد.

فشارخون بالا به عنوان یکی از مهم‌ترین عوامل خطر بیماری‌های قلبی-عروقی و مرگ زودرس، در ایران طی سال‌های اخیر روند افزایشی داشته و بار قابل توجهی بر نظام سلامت تحمیل کرده است؛ سبک زندگی ناسالم، چاقی، تغذیه نامناسب و آلودگی‌های محیطی از عوامل موثر بر این روند هستند.

در راستای اجرای نهمین دوره پیمایش ملی عوامل خطر بیماری‌های غیرواگیر و پس از تصویب پروپوزال طرح در مؤسسه ملی، فرآیند آماده‌سازی علمی، اجرایی و زیرساختی پروژه در مرکز تحقیقات بیماری‌های غیرواگیر آغاز گردید.

با توجه به شیوع رو به رشد بیماری‌های مزمن، افزایش هزینه‌های مراقبتی و نقش حیاتی خودمراقبتی و سواد سلامت، شواهد نشان می‌دهد که بسیاری از افراد (به‌ویژه گروه‌های آسیب‌پذیر) از سطح مناسبی از دانش و مهارت‌های خودمراقبتی برخوردار نیستند و سواد سلامت در بخش قابل‌توجهی از جمعیت ناکافی است.

با وجود بار فزاینده بیماری‌های غیرواگیر در جهان و پیچیدگی تعامل عوامل خطر رفتاری، متابولیک و محیطی، درک جامعی از همبودی این فاکتورها وجود ندارد.